Analiza Transakcyjna.pl

Duchowość

Wyższe Ja (Higher Self) definiuje się jako „termin związany z wieloma systemami wierzeń, czasami powiązany z koncepcją nieśmiertelnej, świadomej i inteligentnej istoty”. Wyższe Ja często nazywane jest też energią, światłem lub miłością. Muriel James nazywa je duchem; “odnosi się on do pobudzającej siły życiowej w człowieku, która może go przenieść poza "normalne" granice tego świata, ku transcendentnym momentom, w których doświadcza się jedności i świętości”. Berne również rozróżnił tą duchową część każdego człowieka i nazwał ją Physis. „Physis” po grecku znaczy „rosnąć” lub „być”. Dla Berne’a reprezentuje ona wiarę w to, że „uzdrowienie i zmiana są możliwe (…), że ludzie mogą uleczyć się sami”. Uleczenie to może mieć miejsce na głębokim poziomie doświadczenia klienta, jako że wewnętrzne, zapomniane, tłumione Ja zwykle jest utożsamiane z Archaicznym stanem Ja-Dziecko.

Ponowne połączenie się ze swoją „pierwszą naturą” postrzegane jest również jako integrujące wewnętrznie doświadczenie osiągnięcia samoświadomości i odnalezienia duchowego wymiaru w życiu. Dla Kandathilów “doświadczenie duchowe jest niewypowiedziane” a „słowo duchowo jest niedefiniowalne. Należy do sfery doświadczenia i jest zwykle określane przez takie wyrażenia jak samotranscendencja, samospełnienie, i samorealizacja”. Trautmann potwierdza jeszcze jedną prawdę dotyczącą siły duchowego ja mówiąc, że „wymiar duchowy każdej osoby jest ważną częścią procesu terapeutycznego”. Opisuje ona również proces terapeutyczny jako „leczenie duszy, osoby lub umysłu”. Według niej „świadomość istnienia tej kochającej energii daje (klientowi) nadzieję potrzebną do posuwania się naprzód”. Pewna klientka uczęszczająca na psychoterapię w ten sposób określiła swój stosunek do duchowości: „duchowość jest tam gdzie leczenie. To jest ta część nas, która utrzymuje głębokie uczucie łączności z innymi ludźmi i resztą świata. Jeśli nie połączymy się z nią i jej nie zaakceptujemy, pozostaniemy sami, wyobcowani i chorzy".

Rozwój duchowy odbywa się dzięki ewolucji myśli i przebiega poprzez psychologiczne, egocentryczne (skoncentrowane na sobie), socjocentryczne (skoncentrowane na otoczeniu), światocentryczne (mające na uwadze dobro wszystkich ludzi), oraz transpersonalne (ponadracjonalne) etapy rozwoju. Proces rozwoju duchowego skupia się na identyfikacji wierzeń i doświadczenia. Prowadzi on do samodoskonalenia i samoakceptacji, ale daje też motywację do przemiany strachu w miłość, osądu we współczucie i złości w przebaczenie. Na końcu ścieżki rozwoju duchowego czeka nas ulga w cierpieniu, świadomość nowego postrzegania rzeczywistości, samospełnienie, oraz samotrascendencja, potocznie zwane „oświeceniem”.

Wyższe (duchowe) Ja odgrywa niezwykle ważną rolę indywidualnym samopostrzeganiu oraz w udanej psychoterapii. Jak to ujął Berne, „świadomość jest czymś, co wykracza poza wszelkie granice klasyfikacji zachowania, oraz idzie w parze ze spontanicznością i intymnością tylko u niektórych, szczęśliwych ludzi”. Wysoki poziom świadomości prowadzi do autonomii i jest cechą charakterystyczną dla osób, u których stan Ja-Dorosły funkcjonuje w pełni; "zakłada on zrównoważony rozwój stanów Ja-Rodzic, Ja-Dorosły i Ja-Dziecko, czyli zdolność przekraczania własnych granic, obdarzania siebie miłością (Rodzic), psychologiczną świadomość, spontaniczność i intymność (Dziecko), oraz świadomość chwili obecnej w odniesieniu do przyszłości i przeszłości (Dorosły)”.

* Opracowanie własne dla www.analizatransakcyjna.pl na podstawie wybranych fragmentów artykułu autorstwa Muriel James pt. “TA in the 80’s: The Inner Core and the Human Spirit”, Transactional Anallysis Journal, Vol.11, No1 ,1981 (A. Mazowiecka)